Stellingen

Tegenstrijdige definities

Tegenstrijdige definities 

Sinds de jaren dertig van de vorige eeuw hebben zich strijdige opvattingen gevormd over wat een vitamine nu precies is. Sommige medici beschouwen een vitamine als een natuurlijke, complexe matrix die alleen voorkomt in volwaardig voedsel en plantaardige extracten. Deze definitie vormt een schril contrast met die van chemici en wetenschappers, die onderdelen van vitamineverbindingen synthetiseren. Zij definiëren vitaminen als geïsoleerde, synthetische verbindingen die lijken op bepaalde delen van in de natuur 

 voorkomende vitaminematrices. 

Enkele vooraanstaande pleitbezorgers van natuurlijke voeding en medicijnen hebben gestreden tegen het gebruik van synthetische vitaminen, dat door de grote farmaceutische bedrijven en hun aanhang in de regering wordt gestimuleerd. Een van de eerste voorvechters van natuurlijke vitaminen was Dr. Royal Lee, een pionier op het gebied van natuurlijke geneeskunde en een van de eerste makers van een natuurlijk alternatief voor synthetische vitaminen. 

Dr. Lee was opgegroeid op een boerderij in de buurt van Dodgeville (Wisconsin) en kreeg op de lagere school al belangstelling voor wetenschap en voeding. Op zijn twaalfde schreef hij definities over biochemie en voeding in een aantekenschrift en begon hij boeken over deze onderwerpen te verzamelen. Dr. Lee studeerde af aan de Marquette University Dental School in Wisconsin, waar zijn belangstelling voornamelijk uitging naar het belang van voeding. In 1923 schetste hij in een verhandeling het verband tussen vitaminegebrek en tandbederf, en toonde hij het belang aan van vitaminen in voeding. Later besteedde dr. Lee veel tijd en geld aan de strijd tegen de voorstanders van verrijking van voedsel met synthetische nutriënten en synthetische vitaminen. Dr. Lee zag duidelijk het grote gevaar van het vaste gebruik van synthetische vitaminen in onze voedselsystemen. Hij wordt nog steeds herinnerd vanwege zijn inspanningen om onze traditionele natuurlijke geneeswijzen te beschermen en om zijn moed en bijdragen. 

De controverse met betrekking tot de definitie van een echte vitamine bestaat vandaag nog steeds. Het draait allemaal om de vraag of een door de mens gemaakt synthetisch chemisch bestanddeel eigenlijk wel gedefinieerd mag worden als vitamine en om de vraag of een echte vitamine alleen een in de natuur voorkomende matrix kan zijn. 

Het is interessant dat de definitie van de chemici de langste adem lijkt te hebben: de meeste artsen, verkopers van natuurvoeding en ook het publiek lijken de definitie van de chemici aan te hangen. Dat hoeft geen verbazing te wekken, want het duurt doorgaans jaren om de publieke opinie te veranderen. Ondertussen investeert de zeer lucratieve supplementenindustrie elk jaar miljoenen om de opvatting van het grote publiek te beïnvloeden en in stand te houden. 

Zoals we weten kan uiterlijk bedrieglijk zijn en verschilt een natuurlijke vitamine inwendig onmiskenbaar van een synthetische. De 

complexen die in de natuur gevonden worden, met hun onvervangbare werking, zijn beslist superieur. 

Een van nature voorkomend volwaardig supplement bevat vier aspecten die de chemici nooit analyseren: hormonen, zuurstofaandeel, fytochemicaliën (verbindingen die van nature in levende planten voorkomen) en enzymen. In het Hippocrates Health Institute noemen we deze vier H.O.P.E. (Hormones, Oxygen content, Phytochemical compounds en Enzymes). Elk van deze cruciale bestanddelen voldoet aan elektromagnetische eisen en voedingsvereisten en is van essentieel belang voor de gezondheid en het juist functioneren van onze cellen. Omdat ze de activiteit van vitaminen en mineralen garanderen, zijn ze even belangrijk als vitaminen en mineralen zelf. Door hedendaagse wetenschappers worden ze echter niet als zodanig beschouwd. 

Degenen die begrijpen dat een vitamine in feite een van nature voorkomende en op levende voedingsstoffen gebaseerde matrix is die alleen wordt aangetroffen in voedsel en in plantenextracten, zijn het niet eens met de kijk op vitaminen die chemici hebben. Ze verwerpen de opvatting dat, omdat een synthetische vitamine er op moleculair niveau precies zo uitziet als een natuurlijke vitamine, ze aan elkaar gelijk zijn. Een foto of een plastic model van een plant kan eruitzien als een plant, maar het is er geen. Het verschil tussen een echte, levende vitamine en een levenloos chemisch bestanddeel is het verschil tussen leven en dood. 

Een reden waarom de chemische kijk geaccepteerd is, is dat het idee van ‘een beter leven dankzij chemie’ in onze samenleving sinds de introductie ervan in de jaren dertig stevig heeft postgevat. In die tijd leek er geen grens te zijn aan wat chemie en techniek konden bereiken, wat het publiek zeer innam voor de chemie en het verschil tussen natuurlijk en synthetisch gaandeweg deed vervagen. Als je vandaag een chemicus naar het verschil vraagt tussen een synthetische en een natuurlijke vitamine, zal hij waarschijnlijk zeggen dat die aan elkaar gelijk zijn. De chemische vorm is echter dood en afkomstig van chemische stoffen of gemanipuleerde materialen, terwijl de natuurlijke vorm levend is en afkomstig uit een natuurlijke bron die leven uitstraalt. Synthetische of anorganische materialen zijn nooit levend, want ze zijn afkomstig van levenloze bronnen. 

Kan een gefragmenteerd, geïsoleerd onderdeel van een vitamine eigenlijk wel een echte vitamine genoemd worden? Dit is een belangrijke vraag die wij zullen beantwoorden, wellicht voor de eerste keer, als we de strijd gaan onderzoeken die achter de schermen tussen makers van natuurlijke en synthetische vitaminen al zo’n tachtig jaar wordt gevoerd. In dit artikel zullen we je helpen begrijpen wat een ‘echte’ vitamine is (zie het volgende chromatografievoorbeeld). 

Acerola (een tropische kers): natuurlijke vitamine C. Gerafelde randen en krachtige uitwaaierende lijnen wijzen op intrinsieke factoren, vitaminen en enzymactiviteit. 

Deze afbeeldingen laten de intrinsieke biologische verschillen zien tussen enerzijds een synthetische vitamine en de anorganische stoffen die daaraan zo dikwijls worden toegevoegd en anderzijds een natuurlijke, op volwaardige voedingsstoffen gebaseerde vitamine, met haar natuurlijke cofactoren, zoals die in het ‘laboratorium’ van de natuur ontstaat. Deze chromatogrammen laten zien dat de mens niet kan namaken wat de natuur creëert, ook niet als het resultaat volgens chemische analyse gelijk is. 

Het welzijn van de bevolking voor wat betreft voeding zal waarschijnlijk vooruitgaan wanneer in moderne voedingsvoorschriften dit essentiële verschil en de gebrekkigheid waarmee de mens de natuur nabootst meegenomen worden. Wij zijn dank verschuldigd aan dr. Ehrenfried E. Pfeiffer en zijn staf van het Botanical Research Laboratory in Spring Valley (New York) voor de grote zorg en het geduld waarmee deze chromatogrammen tot stand zijn gekomen. 

Wereldwijd gezien is er nog heel veel werk te doen, om de bodem (zelfs op biologische landbouwbedrijven) te herstellen en de voedingsstoffen die als gevolg van onze moderne landbouwmethoden uit onze voeding verdwenen zijn terug te brengen. Het is van dringend belang dat wij de biologische landbouw weer als de voornaamste manier van landbouw gaan beschouwen en het systeem van wisselteelt opnieuw introduceren, teneinde de kwaliteit van onze landbouwgrond te verbeteren. Het heeft tientallen jaren geduurd om onze bodem te ruïneren en het zal tijd kosten om hem weer te veranderen in levende grond en weer gezond te maken. Ondertussen is de enige manier waarop wij onszelf een adequate voeding kunnen garanderen het gebruik van supplementen met uit de natuur afkomstige, niet- synthetische vitaminen en nutriënten, bij voorkeur van biologische landbouwbedrijven die zich richten op het in stand houden van een natuurlijke bodem.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *