Stellingen

Misvatting twee: synthetische voedingsstoffen zijn gelijkwaardig aan natuurlijke

 

Aan het Hippocrates Health Institute voeren wij een inmiddels twintig jaar durend onderzoek uit dat uniek is in de geschiedenis van de voedingswetenschap: wij hebben met een heel sterke microscoop het bloed van ruim elfduizend van onze gasten onderzocht die voordat ze bij ons kwamen synthetische voedingssupplementen gebruikten. Wij hebben het gehalte aan voedingsstoffen in hun lichaam gemeten voordat ze aan het drieweekse residentiële programma begonnen en vervolgens na afloop ervan. Wij waren met name geïnteresseerd in de verschillen in aantallen rode en witte bloedlichaampjes, die bij een toename duiden op celkracht en bij afname op een slechte opname of celgebreken. 

Wat wij ontdekten, is gedurende deze twintig jaar niet veranderd: bij de ruim elfduizend gebruikers van pharmaceutical-grade supplementen bij wie wij bloed afnamen en testten, vond weinig of geen opname en retentie van synthetische vitaminen plaats. Daarnaast bestudeerden wij met de spectracell- techniek de leukocyten, om te bepalen welke voedingsstoffen er werden opgenomen. De cellen van individuen die chemische supplementen gebruikten vertoonden aan het begin van ons programma een significant gebrek aan voedingsstoffen (vergeleken met het einde van het programma), wat slechts benadrukt dat het gebruik van in laboratoria samengestelde supplementen zo goed als nutteloos is. 

Als zij aan het programma van drie weken beginnen, gebruiken de gasten op Hippocrates louter volwaardige, biologische en rauwe voeding, en nemen ze natuurlijke voedingssupplementen in die afkomstig zijn van volwaardige voedselbronnen. Het programma dat wij bieden is van alle voedingsprogramma’s in de wereld aantoonbaar het rijkst aan voedingsstoffen. Na afloop van de drie weken testen wij het bloed van onze gasten een tweede keer en vergelijken we het resultaat met de eerste test. 

Wij hebben vastgesteld en gedocumenteerd welk een fenomenaal vermogen het lichaam heeft om natuurlijke voedingsstoffen, die het proces van genezing en verjonging van het immuunsysteem ondersteunen, op te nemen en vast te houden. Ten minste 75 procent van de mensen die voorheen synthetische voedingsstoffen gebruikten en die ons programma doorliepen, vertoonde bij de tweede test een enorme toename van de gemeten hoeveelheid voedingsstoffen. Hun gebrek aan voedingsstoffen was in die drie 

 weken verdwenen. 

Wij hebben ook gemerkt dat mensen die grote hoeveelheden synthetische voedingssupplementen gebruiken verschijnselen van verslaving vertonen. Ik heb dit verontrustende verschijnsel tientallen keren waargenomen. Wanneer deze mensen stoppen met het gebruik van synthetische supplementen (doorgaans ging het om supplementen die intraveneus worden toegediend: bij ernstige ziektegevallen worden [synthetische] vitaminen soms intraveneus toegediend om tot een extreem hoge dosering te kunnen komen), gaan ze trillen en krijgen ze last van tremoren. Hun ogen rollen naar achteren in hun kassen en ze zweten overvloedig – het is een angstaanjagend gezicht. De meesten van deze mensen waren niet ziek, maar de synthetische supplementen waren voor hen duidelijk toxisch. 

Wat wij in onze klinische setting meemaakten, is bevestigd door laboratoriumonderzoek waarin natuurlijke en synthetische stoffen vergeleken werden voor wat betreft biologische effecten op het lichaam. En niet alleen dat. In weerwil van wat de meeste chemici beweren (dat er geen verschil is tussen de moleculen van synthetische en natuurlijke voedingsstoffen) komen er steeds meer bewijzen dat er in feite sprake is van grote verschillen. Deze verschillen hebben op hun beurt invloed op de opname van voedingsstoffen en op onze algehele gezondheidstoestand. 

Een van de meer significante onderzoeken waarin de moleculaire verschillen tussen natuurlijke en synthetische verbindingen duidelijk werd, is in 2002 gepubliceerd in The Journal of Chemical Information and Computer Science, in een artikel genaamd ‘Differences between Drugs, Natural Products, and Molecules From Combinatorial Chemistry’. De twee chemici uit Canada die aan het artikel meewerkten, Miklos Feher en Jonathan Schmidt, schreven: ‘Natuurlijke moleculen verschillen wezenlijk van synthetische.’ Ze wezen erop dat bij de meeste eerdere moleculaire studies geen onderscheid was gemaakt tussen ‘natuurlijke producten en derivaten hiervan, moleculen die zowel natuurlijke als synthetische elementen bevatten’. Deze twee wetenschappers maakten daarop een systematische vergelijking tussen de drie categorieën: synthetische medicijnen, verbindingen van synthetische en natuurlijke oorsprong, en volledig natuurlijke verbindingen. 

‘Natuurlijke verbindingen zijn uitermate divers en vertonen dikwijls een heel specifieke biologische activiteit’, concludeerden zij. Noch de synthetische, noch de gedeeltelijk synthetische verbindingen konden de vergelijking met de natuurlijke verbindingen doorstaan voor wat betreft de voordelen voor het menselijk lichaam. Een kardinaal verschil was het vier keer hogere aantal ‘chirale centra’ in natuurlijke moleculen, een term die verwijst naar de bindingsplaatsen die het moleculen mogelijk maakt om door het 

 lichaam te worden opgenomen. 

Natuurlijke moleculen bevatten een groter aantal zware atomen en twee keer zoveel zuurstofatomen als gedeeltelijk of geheel synthetische. Bovendien worden deze atomen in natuurlijke moleculen op een gunstiger manier gedistribueerd. Er werd vastgesteld dat de fotosynthese en ‘de manieren waarop verschillende koolhydraten ontstaan’ verantwoordelijk waren voor het hoge gehalte aan zuurstof in natuurlijke producten. Al deze verschillen dragen ertoe bij dat natuurlijke moleculen beter worden opgenomen en verspreid, waardoor ze biologisch actiever zijn en daarmee een grotere bijdrage leveren aan de gezondheid dan synthetische moleculen. De twee onderzoekers merkten op dat het vervangen van natuurlijke verbindingen door synthetische gebaseerd is op ‘ongunstige modificaties’ die tot gevolg hebben dat synthetische producten niet kunnen concurreren met de biologische activiteit van natuurlijke producten. 

Mogelijk heeft dr. Günter Blobel, een cel- en moleculair bioloog aan Rockefeller University in New York, die voor zijn werk in 1999 de Nobelprijs voor fysiologie kreeg, nog een andere reden gevonden voor de verschillen op moleculair niveau tussen natuurlijke en synthetische voedingsstoffen. Hij ontdekte dat proteïnen over inherente informatie of signalen beschikken die bepalen door welke cellen ze aangetrokken en opgenomen worden en waar in de cel de proteïne thuishoort. 

Deze ontdekking over proteïnen heeft de deur geopend naar chemisch intercellulair onderzoek, dat ons een principe kan opleveren dat ook van toepassing is op de kwestie van synthetische en natuurlijke voedingsstoffen. Voedingsstoffen dwalen niet maar wat door het lichaam op zoek naar een cel die voeding nodig heeft. Het lijkt er juist op dat voedingsstoffen adressen en postcodes bij zich hebben die ze in staat stellen rechtstreeks naar de juiste 

cellen te gaan. Dit is een natuurlijk verzendsysteem van het lichaam, met een eenvoud en een efficiency waaraan synthetische voedingsstoffen die in laboratoria zijn geïsoleerd niet kunnen tippen. Het is een systeem dat helpt te verklaren waarom natuurlijke voedingsstoffen veel beter worden opgenomen dan synthetische. 

Dit punt werd nog duidelijker toen de verschillen werden onderzocht tussen natuurlijke en synthetische vitamine E, een belangrijke antioxidant die bekendstaat als ‘smeermiddel’ van het lichaam. In een in 1998 verschenen wetenschappelijk artikel, ‘Recent Advances in Oxidative Stress and Antioxidants in Medicine’ in The Journal of Orthomolecular Medicin, schreef dr. John Smythies: 

Het niveau van vitamine E dat noodzakelijk is als bescherming tegen hartaanvallen, ligt tussen 400 en 800 mg van de natuurlijke vorm per dag. De synthetische vorm is veel minder effectief. De eerste bestaat uit een aantal stereo-isomeren van alpha-

  tocoferol, terwijl de laatste er maar één bevat. Dit verschil is van groot belang. 

Vitaminen zijn biologische complexen en vertegenwoordigen biochemische interacties met vele stadia. De heilzame werking ervan hangt af van een aantal variabelen op biologisch vlak. Er kan pas sprake zijn van een juiste vitamineactiviteit wanneer alle cofactoren en componenten van het vitaminecomplex aanwezig zijn en synergetisch samenwerken. Vitaminen kunnen niet van hun complex geïsoleerd worden en toch hun specifieke functie binnen de cellen blijven vervullen. 

Wanneer een vitamine geïsoleerd wordt in een kunstmatige, chemische, commerciële vorm, fungeren de geraffineerde, geïsoleerde, kristallijne synthetische stoffen die daardoor in het lichaam ontstaan precies zoals toxische medicijnen. Ze beschadigen het immuunsysteem waardoor de kans op ziekten en kwalen juist groter wordt. Het zijn eigenlijk geen vitaminen meer. Een vitamine is ‘een functionerend proces dat bestaat uit voedingsstoffen, enzymen, co-enzymen, antioxidanten en activerende spoorelementen’, legt pionier op dit gebied dr. Royal Lee uit. 

.  

Een synthetisch verkregen substantie kan bij een persoon die gevoelig is voor chemische stoffen een reactie teweegbrengen, terwijl dezelfde stof van natuurlijke oorsprong getolereerd wordt, ondanks het feit dat beide een identieke chemische structuur hebben. Dit feit wordt geïllustreerd door de frequentie waarmee klinische reacties optreden op synthetische vitaminen, met name vitamine B1 en C, terwijl in de natuur voorkomende vitaminen getolereerd worden. (Tim O’Shea, ‘Whole Food Vitamins: Ascorbic Acid Is Not Vitamine C’, www.whale.to/a/shea1.html) 

Synthetische vitaminen zijn eigenlijk slechts fracties van natuurlijke vitaminen die synthetisch samengesteld zijn in de dextro- en levovormen (rechts- en linksdraaiende moleculen) die een geometrisch spiegelbeeld van elkaar vormen. Het lijkt misschien vreemd, maar de geometrische vorm van voedingsbestanddelen is van cruciaal belang voor de opneembaarheid van de voedingsstof. Dit verschijnsel staat ook bekend als de ‘chiraliteit’ van de molecule en houdt verband met de rich-ting waarin hij draait, met name links 

 of rechts. 

Veel organische moleculen waaronder vitaminen en andere voedingsbestanddelen zijn chiraal en hebben complexe structuren die dikwijls asymmetrisch zijn. Hoewel de chiraliteit een irrelevant en slechts subtiel verschil lijkt te zijn, speelt ze een belangrijke rol in de 

 biologische activiteit van moleculen. 

Op de volgende pagina staat een voorbeeld van de eenvoudigste chirale molecule (links- of rechtsdraaiend, spiegelbeeldig), een  koolstofmolecule met vier verbonden atomen. 

Het lichaam maakt voornamelijk gebruik van dextrovormen (rechtsdraaiende vormen). Synthetische vitaminen bezitten heel weinig dextrovormen, die wel aanwezig zijn in natuurlijke vitaminen, zuiver voedsel en plantenextracten. Bovendien zijn de dextrovormen van synthetische voedingsstoffen en vitaminen van weinig nut zonder de ermee samenhangende factoren (enzymen, mineralen en andere cofactoren), die alleen aanwezig zijn in volwaardige, natuurlijke bronnen van voedingsstoffen en vitaminen. Wil een vitaminesupplement effectief zijn en bruikbaar voor het lichaam, dan moet het zijn oorspronkelijke, natuurlijke toestand behouden,  met alle noodzakelijke cofactoren en dextrovormige moleculen aanwezig.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *